วันที่3ก.ค. ไปที่ๆหนึ่งมาแบบงงๆ

นั่นคืองานรำลึกให้ Michael Jackson ที่เซ็นทรัลเวิร์ล

ที่งงเพราะเราไม่ใช่แฟนเพลงเขา ช่วงที่เขาดังมากๆเราก็ยังเด็ก+ไม่ค่อยได้ฟังเพลง
แต่จำได้ว่าเคยดูMVหรืออะไรสักอย่างที่มันเป็นเรื่องยาวๆ ตอนเด็กๆดูแล้วก็ชอบนะ แต่มันนานจนจำอะไรไม่ค่อยได้

จำได้น้อยมากๆว่างั้นเถอะ และแทบไม่รู้จักเพลงของเขาเลย
มีที่ได้ยินแล้วนึกออกบ้างบางเพลงเท่านั้นเอง
...จนมานั่งดูคลิปในยูทูป รู้สึกถึงความยอดเยี่ยมของMJ

ขนลุกเลยทีเดียว

จนมารู้ข่าวว่าเรื่องที่เขาตายกระทันหัน ก็อึ้งๆเหมือนกัน..จริงๆเราน่าจะชินกับเรื่องอึ้งๆได้แล้วนะเนี่ย- -"
ญาติสนิทตายแบบกระทันหันตั้งหลายคนแล้ว ล่าสุดก็เสียไปอีกคนนึง..พึ่งคุยกันได้ไม่นานเอง
(แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต)
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเลยดูยูทูปอีกหลายๆรอบ ไม่แปลกใจว่าทำไมแฟนๆเขาถึงเยอะ

+ได้รู้ข้อมูลเรื่องที่เขาป่วยและข่าวอีกหลายๆอย่าง และรู้ว่าจะมีจัดงานรำลึกกัน

พอเลิกเรียนราวๆบ่ายสอง เราก็ตัดสินใจไปร่วมงานด้วย(ได้ไงเนี่ย แฟนเพลงก็ไม่ใช่)
ก็นั่งรถเมล์จากท่าช้างไปลงมาบุญครอง เดินดูนู่นดูนี่ ดูร้านต่างๆที่เอาโปสเตอร์งานเซย่าไปติดว่ายังอยู่ดีมั้ย
แล้วก็เดินไปจนถึงเซ็นทรัลเวิร์ล โดยแอบแวะสยามดิสฯ พารากอน

...จนถึงเซ็นทรัลเวิร์ลก็ดันหาที่จัดงานไม่เจอ(ก๊าก) เดินอยู่เกือบ2ชม.(กว่า)
ก็ยังงงๆว่า ทำไมตรูมาเดินทรหดแบบนี้ ไม่เข้าใจตัวเอง
จนภาวนาในใจ ถ้าเราดวงดีจริงคงเจอ

แล้วก็เจอจนได้ในที่สุด อ้อ มันขยับที่จัดไปตรงชั้นล่างของออฟฟิศนี่เอง
(ขาระเบิดไปหลายรอบ แถมแบกเอกสารการเรียนโคตรหนัก)
มาคนเดียว เลยเหวอ..ทำอะไรไม่ถูก
แก้เหวอด้วยการไปนั่งกินโกโก้ที่สตาร์บัค...นั่งอ่านดราก้อนเควสไดเล่มจบ

...ก็เดินวนไปวนมาแถวนั้นอยู่พักนึง จนเจอพี่บิ๊กเลยเข้าไปทักพี่เขา
แล้วก็ลงมาเดินในบริเวณงาน รออีกสักพักจนงานเริ่ม
+เจอพี่สตาฟของโชว์โนลิมิตที่รู้จักกันคนนึงเลยเข้าไปทักนิดหน่อย
แล้วก็ยืนเนียนในงาน

ในใจก็ถามตัวเอง
"ตรูมาทำอะไรที่นี่หวาา" แฟนเพลงก็ไม่ใช่
มีคนถามหลายคนและถามเหมือนกันเดี๊ยะ ว่า "เป็นสาวกMJเหมือนกันเหรอ? มาคนเดียวเหรอ?"
เราก็บอกเปรยๆไปว่าไม่ใช่  และก็มาคนเดียว(เปรี้ยวซะจริง)

แต่ลึกๆในใจมันรู้สึกโหวงๆบอกไม่ถูก เป็นความรู้สึกแปลกๆ งงๆ

ตอบไม่ได้ว่ามาทำไม แต่มันรู้สึกว่าอยากมาดูสักครั้ง
ยืนอยู่ในวงแฟนคลับ
ฟังเขาคุยกันเรื่องความรู้สึกที่มีต่อMJ(แอบได้ยิน)
ฟังเขาพูดถึงศิลปินที่มาร่วมงาน แล้วก็ชี้ๆไปทางศิลปินเหล่านั้น(ตรูไม่รู้จัก - -")
บางคนที่รู้จักชื่อ เราก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ เพราะเราเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ฟังเพลง(เว้นเพลงลูกทุ่งกับเพลงการ์ตูน) ไม่มีศิลปินในดวงใจอีกตะหาก เหมือนตัวเองหลงฝูงชอบกลแฮะ

แล้วก็คิดอีกหลายๆรอบ ตอนนั้นก็เหนื่อยมากๆจะสลบอยู่แล้ว
"ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่หว่า"
เพลงเขาก็ร้องไม่ได้สักเพลง

จนงานเริ่มเราก็ยังคงยืนอยู่เงียบๆที่มุมเสาต้นนึง ฟังพี่หนุ่ยกับแขกรับเชิญพูดไปเรื่อยๆ
จนช่วงแสดงที่มีกลุ่มเด็กๆมาร้องเพลง

เราจำเพลงนี้ได้
"Heal The World"
จำได้ว่าเคยดูคลิปเพลงนี้ที่มีเด็กๆมาร้อง

ก็ยืนฟังจนเกือบจบ รู้สึกขอบตามันร้อนๆ
งงหนักเข้าไปอีก เฮ้ยนี่ตรูกำลังจะร้องไห้เรอะ
แล้วที่ประหลาดใจสุดๆคือมีแม่ลูกคู่นึงเดินผ่านเราเข้ามา เป็นชาวต่างชาติ
แล้วลูกสาวเค้าที่ดูอายุไม่กี่ขวบก็ร้องท่อน
"... You And For Me"

ความรู้สึกตอนนั้นมันจุกๆยังไงไม่รู้สิ แต่ที่แน่ๆรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลจริงๆแฮะ
...เพราะอะไรก็ยังตอบไม่ได้

บางทีเราอาจจะรู้สึกสงสารMJ ก็ได้มั้ง
เท่าที่รู้เขาเป็นคนที่ทุ่มเทกับงานมากๆ แถมยังมีข่าวเรื่องป่วย+โดนใส่ร้าย ฯลฯ
เราเองก็ตอบไม่ได้ว่ามันจริงเท็จแค่ไหน แต่ถ้าเรื่องที่ได้ยินมาทั้งหมดมันจริงแท้
เขาจะเป็นคนที่น่าสงสารมากๆคนนึงเลยทีเดียว

หรือไม่เราอาจจะเอาความรู้สึกของตัวเองไปซ้อนทับกับของเขาก็ได้(ล่ะมั้ง)
ได้ข่าวว่าเขาชอบเล่นแบบเด็กๆ แน่นอนตรูก็เป็น- -"
จนบัดนี้ยังอยากเล่นม้าหมุนกับบ้านลูกบอลอยู่เลย คนที่บ้านยังแซวว่าไม่โตซักที
...และเราเป็นคนประเภทที่ตัดสินใจทุ่มเทกับงานชิ้นไหนก็จะทุ่มสุดกำลัง(แน่นอนว่าเว้นเรื่องเรียน)
แบบว่าต่อให้แลกด้วยสุขภาพทั้งหมดก็แลกได้ แล้วดันเป็นคนขี้เกรงใจเลยไม่ค่อยขอความช่วยเหลือจากใคร
...ผลที่ได้คือนอนดับอนาถอยู่หลายครั้ง นอนร้องไห้คนเดียวก็ออกบ่อย(แต่ไม่มีคนรู้เพราะไม่เคยบอกใคร มันรู้สึกเหมือนเป็นคนอ่อนแอถ้าร้องไห้ให้คนอื่นเห็นน่ะนะ จะว่าเป็นทิฐิส่วนตัวก็คงได้)

แต่สังเกตได้ว่าคนแบบนี้จะโดนเล่นหนักทั้งนินทา ใส่ร้าย ให้ทำงานหนัก บลาๆๆ
เราโดนมาตั้งแต่เด็กจนโต ขนาดตอนประถมยังไม่วายโดนหาว่าทำเพราะหวังคำชมจากอาจารย์
...เหมือนทำอะไรขวางหูขวางตาชาวบ้านเขาไปหมด

อย่างออกมาเข้าแถวตรงเวลา ยืนหัวโด่อยู่คนเดียว(ก็มันไม่มีอะไรให้ทำ พอถึงเวลาก็ออกมายืนสิ)
โดนเพื่อนนินทาอีกว่าอยากเด่น- -"(อ่าว ไอ้บร้าา)

ทำงานเยอะ เพื่อนเห็นว่าทุ่มเทมากเลยโยนงานให้หมดเลย(ขอบคุณนะ- -")
แถมเพื่อนพวกนี้คุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่องด้วย มันจะเอาแต่ดีใส่ตัวอย่างเดียว
เรื่องผิดๆที่ต้องรับผิดชอบนี่โยนให้เราอีกเช่นกัน
(อย่าได้ติงจุดเสียของคนพวกนี้ เพราะสิ่งที่ได้กลับมามีแต่คำด่าที่ข้างๆคูๆและไร้เหตุผล ว่าง่ายๆคือแถความผิดให้ทางเรานั่นแหละ)
ผลที่ได้คือเครียดจนเป็นโรคกระเพาะตั้งแต่ป.4

ช่วงนั้นเลยไม่ค่อยคบกับใคร เก็บตัววาดรูป
จินตนาการแบบเด็กๆอยู่คนเดียว
(แต่ก็ดีตรงได้ฝึกวาดรูปล่ะมั้ง) เพื่อนบางคนก็มาสนิทด้วยเพราะอยากได้รูปที่เราวาด
ไอ้เราก้รู้สึกว่าวาดรูปมากๆแล้วเพื่อนเยอะก็หลงดีใจ แต่พอมีเรื่องเดือดร้อนเพื่อนๆเหล่านั้นก็หายตัวไปเกือบหมด(ฮา)

แต่ดีที่ช่วงม.ปลายกับมหาลัยมีเพื่อนดี ชีวิตเลยสุขโขขึ้น

.......

นอกเรื่องไปเยอะ
ก็อย่างที่ว่าไปงานแบบงงเต๊ก และตัดสินใจซื้อDVD มาอีกตะหาก
ตอนนี้ยังนั่งจ้องกล่องDVDตาปริบอยู่เลย(ว่าไปซื้อมาได้ไง ไม่ใช่แฟนคลับ จำเพลงก็ไม่ได้)

...แต่จะเอามาเปิดดูเร็วๆนี้
ว่าแต่อยากเห็นบั้นปลายชีวิตเค้าในรูปแบบที่ดีกว่านี้แฮะ
อย่างเช่นอยู่จนแก่ตาย แล้วมีลูกๆหลานๆห้อมล้อม

-----------------------------------

แต่เราไม่ได้อยู่จนงานเลิก ต้องกลับก่อน
ขากลับเลยแวะซื้อ X-Infernus(เอ็กซ์เมน)ที่คิโนะฯ พารากอน
จริงๆเล่มนี้มีโหลดบิทไว้ แต่พอเจอเล่มปกแข็งๆเจ๋งๆเลยอยากซื้อเก็บ และมันลดราคาอยู่
ที่สำคัญ ไนท์คลอว์เลอร์เด่นมากกกกกกกกกก

เลยสอยซะ - -+

(ช่วงนี้เอาแต่เรียน ไม่ได้ทำงานเพิ่ม ..แกลบชักจะกินแฮะ)

น้องเกล็ดหิมะน่ารัก
(คนเดียวกับหน้าปกล่ะ เหวอ!)

ไนท์คลอว์เลอร์สุดยอดดดด!!