วางแผงแล้วเน้อสำหรับคอมิคแฟนตาซี เล่มแดงกับฟ้า เราก็ไปสอยมาแล้วทั้ง2เล่ม เล่มไซส์B5 หนาร้อยกว่าหน้า  ทำใจอยู่สักพักกว่าจะเปิดอ่าน  มันเขิน-////-"

---------------------------------------

The Last Appendix

มาคุยเกี่ยวกับคอมิคเรื่องนี้กันนิดนึง- -+(พึ่งสังเกตว่าปกไม่ใช่ตัวอัพเดท กร้าก)
ค่อนข้างไปทางเผาเหมือนกันสำหรับเรื่องนี้(ไม่เผาไม่ใช่ฉันสินะ ...แง) เบี้ยวไปเบี้ยวมา

กำหนดการเขียนจริงๆควรเริ่มวาดตั้งแต่หลังเดือนส.ค.ปีที่แล้ว ก็หาข้อมูลเก็บไว้เรื่อยๆ พอดีมีงานแบบบ้านกับภาพอื่นๆมาชน ไอ้เราก็ชะล่าใจเพราะเส้นตายมันต้นปีนี้ ...รู้ตัวอีกทีจะสิ้นปี2007แล้ว
ปั๊มคอสโมกันหน้ามืดเลยล่ะ

เนื่องจากเป็นคอมิคที่ทำกับสนพ.ครั้งแรกเลยค่อนข้างตื่นๆ ไม่เหมือนโดจินที่ยังมั่วๆงั่วๆเอาได้
เห็นจุดพลาดหลายอย่างแต่ก็ เออ...แหะๆๆ  ปล่อยมันไปก่อนล่ะกัน(อ่าว)

สำหรับคนที่อ่านแล้ว ...ตรงนี้น่าจะทำให้เคลียร์ขึ้น...ถ้ายัง(ก็สปอยสินะ)

.

.

.

.

.

.

.

.

- ที่มาของชื่อเรื่อง

สารภาพว่ามาตั้งเอาตอนท้ายๆเลย แต่มีคำนึงที่แว่บเข้ามาในหัว "Appendix" นั่นเอง  ที่มาก็ไม่ใช่ไหนไกล
ของเล่นไลน์นึงของฟิกเกอร์เซนต์เซย่านั่นเอง  คำนี้แปลว่า"ภาคผนวก"  เห็นว่ามันเข้ากับเรื่องที่เราจะแต่ง
โชคดีที่ได้น้องเท็มกับโบมาช่วยออกความเห็นเรื่องคำขยายให้ จึงออกมาเป็นชื่อเรื่องปัจจุบันนี้
ป.ล. ใครอยากรู้ว่าคำนี้มีความหมายอื่นว่าอะไร ไปหาเอาเองนะ- -"(จะชี้โพรงให้กระรอกทำไมตรู)

- ที่มาตัวละคร

เราเริ่มเรื่องจากตัวละคร ไม่ได้แต่งเนื้อเรื่องไว้ก่อน...ที่มาก็ง่ายๆเลย ถ้าใครยังจำเจ้าตัวนี้ได้

เป็นยักษ์ไร้ชื่อ ที่เรากะใส่ลงไปในโปรเจคฮิมมาเรี่ยน พอรู้ว่ามีโอกาสวาดคอมิคออริจินัล
ก็เลยมานั่งคิดแล้วคิดอีกว่าจะแต่งเรื่องอะไร  โชคดี(หรือโชคร้าย) ไปสังเกตเจ้านี่ส่งสายตามาหา(เหวอ)

...ก็เลย เอาล่ะวาดเกี่ยวกับเผ่ายักษ์ก็ดีนะ แต่คงไม่วาดตานี่หรอก(ยังไม่อยากเอาฮิมมาเรียนมาลง) เราจึงจัดการโยงไปรามยณะ+รามเกียรติ์ซะเลย และตัดสินใจเอาคนสู้ไม่เก่งอย่างพิเภกมาใช้(พลังแม่ยกหนุน)

เนื่องจากดูหนังอินเดียบ่อยเลยรู้ว่าพิเภกใช้อีกชื่อในรามยณะ (บางทีก็เห็นเรียกวิภูษัณ)
กลายเป็น "วิภีษณะ" แต่แน่นอนเราชอบตัวละครผมตั้ง(แบบมาสคอตเรา)
เลยออกมาแบบนี้

ตอนวาดก็ลืมแบบชุดซะเอง- -"  เนื่องจากต้นแบบ(ยักษ์ไร้นาม)มีคอนเซปมือโต และจะมีอวาตาร์เป็นหุ่นยักษ์
เราก็ดึงเอาตรงนี้มาใช้ด้วย
ที่ฮาคือ วาดเสร็จทำเสร็จ  มาเพ่งๆดู ชิท!ไปคล้ายเซ็นกิกับร็อคแมนแฮะ บางคนบอกว่าเหมือนเซย่า
...ก๊าก กระบังหัวมันก็ดัดแปลงมาจากพวกชฎาหน้านาง หน้าหนุ่มทั้งหลายนั่นแหละ

- รามยณะ+รามเกียรติ์

เพราะตัวเอกเป็นวิภีษณะก็ย่อมมีเอี่ยวกับรามยณะ(เราชอบรามยณะมากกว่ารามเกียรติ์นิดนึง แต่รามเกียรติ์ภาษาสลวยมาก) จริงๆก็ไม่ได้จะให้เกี่ยวอะไรมากมาย ยืมตัวละครมาใช้เฉยๆ สำหรับแถบประเทศเราๆมันก็ง่ายที่จะปูเรื่อง แต่คนที่ไม่รู้จักก็จะงงๆหน่อยล่ะว่า มันคุยเรื่องตำนานอะไรกัน

แต่ข้อมูลหลักจะอิงรามยณะ บางทีอาจจะเจอตัวละครที่ไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่ หรืออาจจะแปลกไปบ้าง
ยังไงก็จะพยายามเนียนๆไปล่ะกัน- -"  ช่วงหาข้อมูลเจอจุดต่างเยอะพอสมควร มึน...

ที่แน่ๆตอนดูหนังอินเดียพวกรามยณะ หนุมาน มหาภารตะ เราร้องไห้ทุกทีเลย- -"(บ่อน้ำตาตื้นกับหนังแนวนี้) 
ซึ้ง....(ยิ่งอโศกมหาราช กับเจงกีสข่าน นี้น้ำตาไหลพราก)

- ร่างวิญญาณ/ร่างแบ่งภาค/ร่างแยก/อวาตาร์

ไม่มีชื่อเรียกตายตัว ไอเดียก็อย่างที่บอกไว้ข้างต้นว่าจะให้เผ่ายักษ์ทุกตนมี เป็นเหมือนร่างแบ่งภาคของแต่ละคน
ส่วนของวิภีษณะ จะใช้คอนเซปตัวเพรียวๆ ไม่ค่อยเหมือนยักษ์เท่าไหร่ ที่อยากได้จริงๆคือหัวเป็น2แฉก

จะบอกว่าเราวาดภาพสีส่งไปก่อน ที่เห็นบนสุดของปกนั่น มั่วจริงๆ
พอต้องวาดลงในเรื่องถึงต้องเอาภาพสีมาเป็นแบบเพื่อวาดให้เป็นทั้งตัว...ยากจริงๆ- -"

ตอนแรกก็กะให้ป็นหน้ายักษ์ แต่คนที่บ้านลงมติว่าหน้าเรียบๆดูดีกว่า(จริงๆมันก็หน้ากากอีกแหละ)

- รากษส

จะสังเกตได้ว่า ถึงพูดในนี้ว่ายักษ์ แต่ในคอมิคเราจะใช้ รากษสแทน เพราะเท่าที่หาข้อมูล ไม่ค่อยได้ใช้ยักษ์มักโดนรวมเป็นrakshasa หรือรากษสนั่นเอง ส่วนมากจะเห็นของไทยที่ใช้ยักษ์ ส่วนตัวเรารู้สึกว่ามันเป็นซับเซตมากกว่า แต่ก็ไม่น่าผิดอะไร แล้วแต่จะเลือกใช้ ใช้ได้ทั้งคู่...อีกอย่างที่เลือกใช้รากษส ถึงคำอ่านจะขำนิดๆแต่ฟังดูดีกว่ายักษ์นิดนึง ถ้าบอกว่ายักษ์ คนมักนึกไปถึงตัวประหลาดร่างใหญ่กินคนเทือกๆนั้น
(ค้นไปค้นมากลายเป็น ราเช็ตสึ กับ ยาฉะ ออกญี่ปุ่นไปเลย- -...)

ชื่อของทศกัณฐ์ที่เราใช้ในคอมิค ปกติรามยณะจะใช้ ราวัณ(นั่งดูในหนัง เรียกเต็มสองรูหูเลย)
แต่เขียน Ravana ได้ จึงขอใช้เป็นราวานา ...ไม่ใช่อะไรหรอก ความชอบส่วนตัว(อ่าว)

- คุณตา...

คุณตาของวีร์ เป็นคนอินเดียที่ดูแล้วกระเดียดไปทางฝรั่งนิดๆ รักหลานมาก
เป็นเจ้าของร้านหนังสือเก่าชื่อ bookman(ที่ชื่อนี้ก็มีความหมายนะ แต่ไม่เกี่ยวกับดีเกรย์แมนนะเคอะ)
ตั้งอยู่ที่แมนฮัตตัน นิวยอร์ค ตรงไหนสักแห่ง(พอดีหาทำเลให้ไม่ได้เลยไม่ได้ระบุไป)

เป็นคนที่จัดว่าเป็นประชากรของโลกโดยแท้เพราะชอบทำอะไรที่ออกแนว นานาชาติ
ปกติจะสวมแว่นดำ เล่นเบนโจ แล้วก็ใส่เสื้อลายฮูลาฮูล่า สวมรองเท้าแบ๊วๆ
(ขำตรงออกแนวบื้อตลอดเรื่อง..และเสื้อแกก็เปลี่ยนเกือบทุกฉาก)

แต่ใบ้ให้ว่าแกไม่ใช่ตัวละครใช้แล้วทิ้งแน่นอน- -+

- พระเอกของเรื่อง

วีร์เป็น "พระเอก"ของเรื่อง  ส่วนวิภีษณะเป็น "ตัวเอก" ของเรื่อง  (มิใช่นายเอกแต่อย่างใด ฮา)
สำหรับวีร์เป็นตัวละครที่ออกแบบได้เร็วมากๆ รอบแรกหัวไม่เถิกเท่านั้นเอง
จนล่าสุดออกมา หัวแอบมีเนิน ตาจุด ชอบทำปากเบะ

แต่เดิมวางให้วีร์มีนิสัยรักคุณธรรมชอบช่วยเหลือคน เอาไว้คู่กับวิภีษณะที่ออกแนวเหลาะแหละ เชื่อแต่พลังพิเศษจนไม่มีความมั่นใจในตัวเอง  แต่ก็นั่นแหละ โละไปแล้วกลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย แต่ก็เรียนเก่ง
ส่วนภียังออกแนวอ่อนๆอยู่นิดนึง แต่ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

- ชื่อของพี่-น้อง

จะบอกว่าคิดตั้งนานกว่าจะได้ พอได้ก็ดันสั้นคนละพยางค์เดียวซะอีก
ตอนแรกจะตั้งตามเดือนเกิด อย่าง สิงหา-กันยา(ไอโอเรีย-ชากะ?) จนไปนึกถึงชื่อเพื่อนแถวๆนี้ ที่ชื่อแปลว่ากล้าในการทำความดี  เราเลยตั้งชื่อพระเอกว่า "วีร์" จริงๆน่าจะแปลว่า กล้าหาญ พอดีเราไปใส่ในพินอัพว่าความกล้าหาญ

อยากให้ออกแนวกล้าที่จะทำความดี  ส่วนพี่ชาย เราก็มาคิดว่าสิ่งที่มนุษย์พึงมีนอกจากความกล้าหาญ ก็คือ ความเมตตา
พี่ชายของวร์ จึงชื่อว่า "เมตต์"  แปลว่า เมตตา นั่นเอง ก็เข้ากับนิสัยดี

จริงๆตอนรับงานวาดตัวละครให้อีกที่ พระเอกเค้าก็ชื่อ วี เหมือนกัน แต่อันนั้นเป็นตัววี บังเอิญแท้

พี่ชายนิสัยดี แถมเก่งไปซะทุกเรื่องจนอดคิดไม่ได้ว่าแกเป็นคนจริงๆรึ- -"

- หัวโขน

แน่นอนว่าเป็นหัวโขนพิเภก ซึ่งเราดูกี่ทีๆก็รู้สึกว่าพิเภกเนี่ยหน้าดูเศร้าๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ  เลยดึงมาเป็นประเด็นที่วีร์เอ่ยถึงในเรื่องด้วย

หัวโขนนี่เป็นของที่ระลึกที่เอามาจากไทย แล้วก็วางแหมะลืมไว้เลย
แน่นอนว่าก่อนนั้นวิภีษณะก็แอบสิงมาด้วยเรียบร้อยแล้ว

ถ้าถามว่าทำไมต้องหัวโขน  1คืออยากวาด แต่ถ้าถามวิภีษณะ หมอนี่คงตอบว่าเพราะคุ้นเคย(ฮา)
เสียดายตรงจมูกมันต้องขดเดียว เพราะปัญหาบางอย่างเลยกลายเป็นอย่างที่เห็น

- หน้ากาก

เป็นส่วนที่เราเพิ่มเข้ามาจากดีไซน์แรกๆ คือเผ่ายักษ์จะมีหน้ากากประจำตัวทุกคน ไว้ใส่ตอนสู้ พอยามปกติมักจะถอดกัน
แต่ไม่ถอดก็ได้ แต่แนะนำว่าควรถอดไม่งั้นกินข้าวไม่ได้

จริงๆออกแบบตอนพับหน้ากากเก็บด้วยแต่วาดไม่ได้ดั่งใจซักที เลยตัดออก
และเนื่องจากต้องมีติดตัวไปจนตาย หากหน้ากากแตกก็สามารถคืนรูปใหม่ได้(โอ้วยอดมากจอร์จ)
ในอินโด รามยณะก็นิยมกัน ก็เลยอยากให้หน้ากากออกไปทางแนวบาหลี ไปๆมาๆก็ได้มาแบบนี้

- ลูกตาของวิภีษณะ

ยามวิภีษณะใช้พลังมองอนาคต จะปรากฏสัญลักษณ์บางอย่างที่ลูกกะตา
ก็ได้ไอเดียมาจากญาณหยั่งรู้อดีต อนาคต  และช่วงที่ยังเป็นเทพบุตรก่อนมาเกิดเป็นพิเภกได้รับแว่นวิเศษมา
บางที่บอกว่ามีที่ตาขวา  เนื่องจากเหตุผลบางประการ ในคอมิคจึงขอแก้เป็นตาซ้าย(จริงๆว่าจะให้ใช้ได้ทั้งสองข้าง)

สัญลักษณ์ที่ตอนแรกว่าจะออกแบบเอง  กลายเป็นว่าดึงจากที่มีอยู่แล้วมาใช้แทน

เป็นตัวอักษรเทวนาครี อ่านว่า โอม  หมายถึง ตรีมูรติ เป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ของฮินดู
ประกอบจาก อะ(พระนารายณ์) อุ(พระศิวะ) มะ(พระพรหม)ตอนแรกกะใช้ตัวอักษรพระศิวะ เพราะแว่นวิเศษได้รับมาจากพระศิวะ แต่เพื่อให้เกียรติ์ทั้ง3องค์
เราจึงใช้ตัวอักษร โอม แทน

- ผนึกวิญญาณ

ที่ทำเป็นเหลี่ยมๆกล่องๆเพราะ อยากให้มันออกแนวกล่องเก็บดวงใจของทศกัณฐ์
แต่จะว่าไปมันก็ไปคล้ายผนึกของเรื่อง ผู้ผนึกมารนี่หว่า.... เอาเหอะๆ- -" ตอนแรกจะออกแบบเป็นรูบิคแต่หน้าวาดไม่พอแถม 10 ดวงมันวาดให้ลงเป็นกล่องยากแฮะ

- ร่างเด็ก...

ทำไม ภี ถึงมีร่างเป็นเด็ก..เพราะพลังโชตะไง เอ้ยไม่ใช่ คืออยากวาดในแบบที่ตรงกันข้ามกับในตำนานอ่ะ
แต่ร่างตอนที่สมัยทำสงครามในรามยณะก็จะเป็นอีกร่างนึง(มีแพลมๆในคอมิค...จริงๆแล้วมีไซโอนิคเป็นสแตนด์อินให้...กร้าก)  ส่วนเหตุผลเรื่องร่างเด็กถ้ามีโอกาสเขียนตอนต่อๆไปแล้วไม่ลืม จะอธิบายไว้ในเรื่องให้

- มานา

ไม่รู้จะหาคำอธิบายเรื่องพลังยังไง เลยใช้มานาแทน
หลักการง่ายๆ คือพลังที่มีในทุกสรรพสิ่ง ในเรื่องก็จะใช้เป็น "ตัวกลาง" ในการเดินทาง มายังโลกและ ใช้เป็นตัวทำให้ร่างกายคงสภาพไม่แตกสลายด้วย  แต่เพราะมลภาวะ สภาพจิตใจ ฯลฯ มันต่ำลง มานาก็เลยได้อิทธิพลเป็นของสกปรก ปนเปื้อนไปด้วย เป็นด้านลบไป 
พอวิญญาณราวานาซึ่งต้องการมานาในการเชื่อมต่อกับร่างที่สิงอยู่ ใช้มานาด้านลบเข้าไปก็เลยกลายเป็นสัตว์ประหลาด 

แต่พวกวิภีษณะได้รับร่างเนื้อมาแต่แรก เลยใช้มานาส่วนนี้น้อย

(จริงๆมันเป็นไอเดียที่เราจะใช้ในโดจินเซย่าพลาตินั่ม เกี่ยวกับเรื่องที่เทพเจ้ามายังโลกปัจจุบันไม่ได้เพราะพลังที่ใช้เป็นตัวเชื่อมไม่เพียงพอ แต่ในนั้นจะใช้เป็นคอสโม)

- สถานที่

BOOKMAN  ร้านหนังสือเก่าๆของคุณตา ได้แบบมาจากในเน็ต+ปรับปรุงนิดหน่อย
ก็เป็นอาคารที่เห็นได้ง่ายในนิวยอร์ค
ร้านนี้มีฮาตรงหนังสือไม่พร่องลงไปซักที แถมเพิ่มขึ้นทุกวันๆ มาจากไหนกันนะ

ท่าเรือ   อันนี้มั่ว หาแบบจากคอมเช่นกัน แต่แมนฮัตตันท่าเรือเยอะน่าจะมีคล้ายๆแบบนี้มั่ง...มั้ง- -"