....เวลาออกแบบตัวละครต่างๆนี่มันก็สนุกดีนะ โดยส่วนตัวเราจะร่างตัวละครก่อนแต่งเรื่อง ...บางตัวไปเจอในฝัน บางตัวก็แว่บขึ้นมาในหัวรวมไปถึงการได้ไอเดีย+แรงบันดาลใจจากสิ่งที่พบเห็น
ยิ่งนานๆเข้า ภาพของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นจนเต็มแฟ้ม...จนบางทีต้องหาถุงมาใส่รวมเอาไว้
...ที่แย่คือมักลืมบ่อยว่าเอาวางไว้ตรงไหน แต่พอเจอแล้วเอามาเปิดดูกลับอดขำไม่ได้
"อ๊ะ..ตัวนี้ฉันวาดด้วยเหรอ"
"หมอนี่ตอนวาดครั้งแรกต่างจากปัจจุบันลิบลับเลยแฮะ"
"เอ...เราจะเอาตัวนี้มาใช้ดีมั้ยน้า"
"ตกลงไอ้นี่มันตัวอะไรหว่า- -"
ฯลฯ
....ช่วงที่เอางานเก่าๆกลับมาดูนี่เหมือนมีโลกของตัวเองเลยนะ นั่งยิ้ม นึกภาพของตัวละครโลดแล่นอยู่ในเรื่อง เห็นพัฒนาการของลายเส้นตัวเอง ....แก้เครียดดีเหมือนกัน
อย่างที่บอกว่าเราจะออกแบบตัวละครก่อนแต่งเรื่อง คือเราจะร่างภาพไปเรื่อยๆจนได้ลักษณะหลักๆมา แล้วก็มานั่งคิดว่าอย่างตัวนี้จะมีนิสัยยังไงนะ โลกที่เขาอยู่จะเป็นแบบไหน คบเพื่อนแบบไหน ชอบกินอะไร มีอดีตยังไงและจะก้าวไปในอนาคตเส้นทางไหน ...ช่วงนี้แหละเป็นเวลาที่สนุกมาก การได้สร้างอะไรสักอย่างนี่มันช่างดีจริงๆ
และจากนี้เราจะนำตัวละครจากเรื่องที่เราแต่งมาสาธยายสักหน่อย ถือว่ามารับฟังเรื่องราวเล็กๆน้อยๆล่ะกันนะ ส่วนตัวละครทั้งหลายนี่ก็มาจากเรื่องที่ส่วนใหญ่ยังอยู่ในหัวกับกระดาษร่าง จะมีอยู่บางเรื่องที่เคยเขียนเป็นคอมิคตอนนึงมาแล้ว หรือบางเรื่องก็ยังเป็นแค่พรีวิว แต่ไม่แน่สักวันอาจได้เห็นพวกเขาในรูปแบบที่ชัดเจนกว่านี้
- ประเดิมเรื่องแรก ถ้าใครเคยซื้อ Open Vista ของเราในงานคอมิคเก็ตครั้งที่1คงจะจำได้ มันเป็นพรีวิวที่มีไม่กี่หน้า คือจริงๆเรื่องนี้เกิดจากเพื่อนที่จะทำโรงพิมพ์มั้งแล้วเค้าอยากให้วาดคอมิคสักเรื่องให้ ไม่รู้ยังจริงจังอยู่รึเปล่านะ- -...แต่เรื่องนี้เป้นเรื่องที่เราชอบตัวละครแต่เนื้อเรื่องแต่งยากมากๆ เพราะกลัวว่าจะไปซ้ำนู่นซ้ำนี่กับเรื่องอื่น+โครงเรื่องที่วางไว้มันยังไม่แน่นพอด้วยสิ เป็นเรื่องที่ต้องทำการบ้านเยอะมากๆ
---------------------------------------
[เส้นทางตัวละคร - ตอนที่1]
"Alter Blacksmith"
...ตามชื่อเรื่อง ทั้งหมดเป็นเรื่องราวของช่างตีเหล็กในยุคเฟื่องฟู ที่ศาสตร์การแปรธาตุถูกนำมาประยุกต์ใช้ด้วย เรียกว่าสะดวกสุดๆ...เพียงแค่มีใบอนุญาตจากสมาคมช่างตีเหล็กกับค้อนอาคมและวัตถุดิบดีๆสักหน่อย ก็สามารถสร้างอาวุธได้แล้วแถมใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจ(เร็วกว่าต้มมาม่าอีก)
พระเอกของเรื่องก็เป็นช่างตีเหล็กที่จบจากร.ร.มาไม่นานนักและอยู่ในช่วงพัฒนาฝีมือ
...ทั้งจุดยืนและเป้าหมายของเขาดูเหมือนยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่เอาเป็นว่าในระหว่างเดินทางเขาได้พบกับสหาย1คนกับอีก1ตัว(?) แล้วเรื่องราวต่างๆก็เริ่มขึ้น
ตัวละคร
- เริ่มจากพระเอกก่อนเลย กว่าชื่อจะลงตัวได้นี่ยุ่งจริงๆ- -"หาข้อมูลกันกระอักเลย
ชื่อของหมอนี่คือ" Luan " จะอ่านว่าลูอันก็ได้นะ แต่ในเรื่องเราจะให้อ่านว่า ลัวน์ (อ่านออกเสียงประมาณว่าลวนแต่ซ่อนเสียง น หน่อยๆ)
ความหมายของชื่อ Luan ...ทำไมถึงใช้ชื่อนี้น่ะเหรอ เพราะมันจะเกี่ยวเนื่องกับตัวละครตัวอื่นนั่นเอง...ตัวเอกอีกคนของเรื่องจะมีชื่อว่า Sun ซึ่งก็คือ[พระอาทิตย์] และคำว่า luan ในภาษาScottish จะแปลว่า[พระจันทร์] แต่ชื่อของหมอนี่ก็ยังเกี่ยวข้องกับชื่อของพ่อตัวเองด้วย ไว้อ่านๆไปจะรู้เอง
ตอนที่เริ่มร่างลัวน์ขึ้นมา มันดันไปคล้ายกับตัวละครที่ชื่อการ์รี่ที่เราเคยออกแบบไว้ให้กับอีกเรื่องเลยแฮะ(ไว้จะเอามาคุยในตอนต่อไป)
ที่ฮาสุดคือสีผมของหมอนี่มั้ง มันเป็นสีเหลืองกล้วยกับสีน้ำตาลโกโก้...ไอเดีย..เอ่อมาจากตอนที่กำลังกินป็อกกี้ช็อคโก้บานาน่า(รสโปรดเราเอง- -") ตานี่เลยมีฉายาตั้งแต่นั้นว่า"ช็อคโก-บานาน่า"
...เดิมเราก็วาดให้มีเปียสั้นๆแต่ไปๆมาๆก็ตัดสินใจวาดให้ยาวไปเลย ที่ผมยาวนี่ก็มีเหตุผลอยู่แต่ยังไม่บอกดีกว่าแฮะ
ถ้าใครได้ดูพรีวิวแล้วจะสังเกตุได้ว่าฉากแรกที่เห็น ลัวน์จะอยู่ที่สถานีรถไฟซึ่งหมายความว่าหมอนี่กำลังเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง แต่เป้าหมายตรงนี้ยังไม่ชัดเจน บางทีเขาอาจกำลังหนีอะไรสักอย่างอยู่ก็เป็นได้ แต่หลังจากที่ได้พบกับสหายแล้วจุดหมายของเขาจะเปลี่ยนไปหรือไม่ อันนี้ก้ต้องมาคิดกันอีกที
นิสัย...ลัวน์เป็นคนที่วางตัวแปลกอยู่สักหน่อย เหมือนจะงกแต่ก็ไม่เชิง...มักใช้วิธีการหลบเลี่ยงมากกว่าสู้ ที่แย่คือสกิลการต่อสู้ของหมอนี่แทบจะเป็น0 ถ้าถามว่าทำไมไม่ใช้ค้อนสู้ จากกฎข้อหนึ่งของสมาคมช่างตีเหล็กคือ ห้ามใช้ค้อนอาคมเป็นอาวุธโดยตรงใช้ได้เฉพาะตอนที่สร้างอาวุธเท่านั้น เพราะการใช้ค้อนทำร้ายผู้อื่นมันจะดูดซับเอาไอความชั่วเข้ามายิ่งนานเข้า....มันก็จะแสดงผลให้เห็นจากอาวุธที่ถูกตีขึ้นจะกลายเป็นอาวุธมารทั้งหมด แน่นอนว่ามีพวกช่างตีเหล็กนอกรีตบางส่วนที่มักสร้างอาวุธวิถีนี้(ฆ่าคนเพื่อสร้างอาวุธ) และมันก็เป็นปัญหาที่ทางสมาคมยังตามแก้กันต่อไป
ลัวน์เป็นคนที่ใจดี(คิดว่านะ)แต่ไม่ชอบแสดงออก วันๆสนุกไปกับการสร้างมีดและกระทะทำครัว(ของถนัดคือมีดธาตุน้ำแข็งรักษาความสดใหม่ของเครื่องปรุง? และกระทะธาตุไฟทำให้ของสุกโดยไม่ต้องใช้ไฟ! ...คงจะจดสิทธิบัตรเร็วๆนี้มั้ง เหอะๆๆ) แต่หมอนี่เวลามีปัญหาก็ไม่ค่อยปรึกษาใครเท่าไหร่ และมักพูดจากระทบคนอื่นเสมอ..การอยู่กับคนอื่นในสังคมเลยไม่ค่อยราบรื่นนักแต่ที่จริงเป็นคนให้ความสำคัญกับพวกพ้องมาก
แต่เห็นแบบนี้ เขาก็มีวีรกรรมเด็ดๆเหมือนกัน..เคยทำให้ประเทศๆหนึ่งที่มีกองทหารจำนวนน้อยชนะข้าศึกที่มีมากกว่ามาได้ด้วยอาวุธที่เขาสร้าง ตอนเป็นนักเรียนก็จัดว่าอัจฉริยะด้านการตีอาวุธเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะรู้สึกตะขิดตะขวงกับเรื่องพวกนี้
....การที่ช่างตีเหล็กจะรู้สึกถึงธาตุต่างๆที่อยู่รอบตัวไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ยิ่งสัมผัสได้มากเท่าไหร่ก็ถือว่ามีฝีมือมากเท่านั้น ลัวน์สามารถรับรู้ถึงกระแสของธาตุได้จากการทำสมาธิ มันเหมือนกับว่าเราได้อยู่ท่ามกลางลมหายใจของโลก และที่สำคัญคือจิตวิญญาณที่แฝงอยู่ในอาวุธแต่ละชิ้น ทั้งความรู้สึกของผู้สร้างและผู้ใช้...ถ้าเป็นอาวุธที่มีพลังงานทางวิญญาณ(พูดง่ายๆคือมีผีสิงอยู่)จะรู้สึกได้ชัดเจนมาก
...ค้อนอาคมก็เหมือนกับตัวกลางในการหลอมวัตถุดิบ มันจะแยกสิ่งต่างๆด้วยอาคมที่ลึกซึ้งในระดับโมเลกุลและรวมขึ้นใหม่ตามแบบในหัวของผู้สร้าง(ถ้าจิตเตลิดก็จะได้ของประหลาดๆมาแทน-3-") ที่สำคัญค้อนอาคมของแท้ลอยน้ำได้ด้วย
ที่มาของค้อนก็ ....เริ่มแรกต้องเรียนในโรงเรียนของช่างตีเหล็กตามหลักสูตรของสมาคม ช่วงฝึกหัดจะได้ค้อนฝึกคนละอัน พอเรียนจบก็จะมีสอบครั้งใหญ่พอผ่านก็จะมีการออกใบอนุญาตให้พร้อมกับค้อนประจำตัว ซึ่งค้อนประจำตัวต้องใช้คนสร้างถึง3คน คือเจ้าของและผู้รับรองอีก2คน(โดยมากก็เป็นอาจารย์) ค้อนแต่ละอันจะมีชิ้นส่วนของเจ้าของอยู่ด้วย เช่นเส้นผม ฯลฯ เพื่อความเข้ากันได้ของผู้ใช้ ถ้าไปใช้ค้อนที่ไม่ใช่ของตัวเอง อาจจะได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง...แต่ถ้าพังหรือทำหายก็ต้องไปขออนุญาตสร้างใหม่(โอ้)..แต่ถ้าทำหายก็บ้าแล้วแหละโดนล้อตายเลย
...อืม แต่จำได้มั้ยว่ามีฉากที่ "พ่อ" ของลัวน์ขี่หมา(?) โผล่ออกมาด้วยแม้ไม่เห็นหน้าก็เถอะ
จะแนะนำให้รู้จักนิดนึง พ่อของลัวน์เป็นหัวหน้าทหารของอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่อาณาจักรนึง...ฝีมือไม่ต้องพูดถึง เก่งโคตรรรแต่ไหงลูกห่วยหว่า...เนอะ
และชื่อของคนๆนี้คือ" Aslan " ชื่อคุ้นมั้ยล่ะ อัสลาน..แต่เราแต่งก่อนที่จะรู้จักเรื่องนาร์เนียนะ- -" คำแปลคือ สิงโต ในภาษาตุรกี แต่อย่างที่เกริ่นไว้ว่าชื่อ Luan นั้นเกี่ยวข้องกับชื่อหมอนี่
เพราะ Luan ในภาษาอัลเบเนี่ยน จะไม่ได้แปลว่าพระจันทร์แบบของสก็อตติชแต่จะแปลว่า สิงโต แทน ง่ายๆคือเป็นพ่อ-ลูกสิงห์ แต่พออยู่กับตัวเอกอีกคนจะเป็นคู่หูสุริยัน-จันทรา
และดูเหมือนลัวน์จะไม่ค่อยกินเส้นกันกับพ่อตัวเองเท่าไหร่
(ผมสีน้ำตาลของตัวเอกก็คงได้มาจากพ่อมั้ง แสดงว่าแม่ผมเหลืองงั้นสิ...แบ่งเม็ดสีกันมายังไงเนี่ย)
---------------------------------------
- ตัวที่2 ตัวเอกอีกคนที่บอก" Sun " พระอาทิตย์นั่นเอง
ซันเป็นลูกคนที่สองของอัศวินผู้ยิ่งใหญ่นาม"ฟีบัส " และมีพี่ชายอีกคนชื่อ " Solar "(นี่มันครอบครัวพระอาทิตย์เรอะ) ซันเองก็เป็นนักดาบที่เก่งไม่แพ้บิดาเลยทีเดียว
สาเหตุที่ซันมาเจอกับลัวน์เพราะอยู่ในช่วงกำลังหลบหนีจากพวกที่มาชิงดาบประจำตระกูลที่ว่ากันว่าตีมาจากสะเก็ดดาว แต่มันก็ฮาตรงที่ว่าดาบนั้นกลับแตกเอาเสียดื้อๆ ซันเลยขอร้องให้ลัวน์ช่วยตีมันขึ้นมาใหม่ แต่ไม่มีวัตถุดิบที่ดีพอ(สะเก็ดดาว) เลยกลายเป็นว่าต้องติดสอยห้อยตามลัวน์ไปด้วยจนกว่าจะตีดาบได้ใหม่ ไปๆมาๆก็กลายเป็นบอดี้การ์ดไปซะงั้น
นิสัยของซันจะเป็นคนเรียบง่ายมาก ปากก็ตรงกับใจสุดๆจนบางที่ออกจะเซ่อด้วยซ้ำ แต่รักความยุติธรรมมาก ยามจับดาบจะแน่วแน่และเยือกเย็นสุดๆแต่เวลาสู้กลับดุเดือดและรุนแรง จนโดนเปรียบว่าเป็นเหมือนกับไฟที่ไหม้อยู่บนก้อนน้ำแข็ง
...แม้จะเป็นคนรูปร่างเล็กแต่กำลังนั้นมหาศาลมาก สามารถใช้ดาบพร้อมกันได้ทีล่ะหลายๆเล่ม ไม่แน่ใจว่าใช้ได้สูงสุดกี่เล่มแต่เริ่มแรกก็ไม่ต่ำกว่าสี่เล่มล่ะ
ซันมีนิสัยโดยหลักค่อนข้างต่างกับลัวน์อยูพอสมควร เพราะเวลามีปัญหาจะปรึกษาคนอื่น เปิดกว้างในการรับฟังความคิดเห็นจากผู้อื่น แต่ก็ไม่ใช่คนพูดมาก...ส่วนลัวน์จะพูดมากและคิดอะไรทำอะไรคนเดียว แต่ก็น่าแปลกที่ทั้งสองคนวางตัวในสังคมไม่ค่อยเป็นทั้งคู่
ว่าง่ายๆอีกคนหยาบกระด้างไปนิด ส่วนอีกคนเรียบซะจนโดนกลืน
ฐานะแรกของซันคือ ลูกค้า ต่อมาเป็นบอดี้การ์ด และสุดท้ายคือเพื่อน
ไม่รู้ว่าจะเดินทางเพลินจนลืมเป้าหมายตัวเองไปรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่เป้าหมายจริงๆคนแต่งก็ยังคิดไม่ออกเลย(อ่าว)
แต่ซันเป็นตัวละครที่เราชอบที่สุดเลยนะ สังเกตสิมีภาพสีด้วย(ฮา) แบบว่ามันซื่อๆดีแต่ตอนสู้ก็จริงจัง ไม่ยึดติดกับอะไรเท่าไหร่ วางตัวตามสบายและเป็นกันเองมาก
ที่สำคัญตัวละครตัวนี้มีความลับสุดยอดอยู่อย่างนึง แต่เจ้าตัวไม่คิดว่ามันเป็นความลับอะไรหรอกเพียงไม่ได้บอกใคร ...วางตัวสบายจนไม่รู้ว่าคนอื่นมองตัวเองจากภายนอกว่าเป็นยังไง ....พอเดาความลับของซันออกมั้ยล่ะ?
- ภาพที่ลงสีบนเส้นร่าง ก็ทำไว้นานพอสมควรแล้วแหละ
- อันนี้วาดHBDให้วิกเมื่อนานมาแล้ว นิสัยของซันก็สื่อตามภาพนี้แหละ
---------------------------------------
- ตัวที่3 "Wolfram " เป็นคิเมร่าหมาป่าสีขาวเงิน เพศชายที่ลัวน์เก็บมาเลี้ยง แล้วก็กลายเป็นเด็กขนสัมภาระไปในที่สุด อุเหม่..เบ๊แบกหามนี่หว่า
เดิมตั้งชื่อว่าสโนว์บอล..น่าเอ็นดูยังะลูกแมว- - ก็เลยเปลี่ยนเป็นวูลแฟรมแทน เพราะสีขนมันไปกันได้กับชื่อ และมันมีคำว่า Wolf ที่แปลว่าหมาป่าอยู่ด้วย(เป็นกระสุนเงินฆ่าหมาไปแล้ว-[]-)
ตอนที่ลัวน์กับวูลแฟรมพบกันครั้งแรกถือว่าเป็นฉากที่กินใจอยู่เหมือนกัน แต่ทำไมหลังจากนั้นถึงขี้แกล้งกันนักหว่า...ลัวน์มักพูดจาเหมือนไม่แยแสวูลแฟรมแต่จริงๆห่วงเหมือนน้องชายคนนึงเลยทีเดียว
แต่ใบ้ให้ว่าอดีตของเจ้าหนูนี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีความลับอยู่พอสมควรและเจ้าตัวก็พยายามปกปิดโดยไม่พูดถึงมันอีก เพราะกลัวว่าสักวันมันจะทำให้เขาเสียเพื่อนไป
นิสัย..เป็นตัวละครเรียบร้อย น่ารักว่าง่ายไม่เกี่ยงงาน...แบกของหนักเก่งทั้งๆที่ตัวเตี้ยม่อต้อ
...เข้ากันกับซันได้ดีด้วย อยากได้ไปไว้ที่บ้านจังแฮะ- -+
---------------------------------------
ก็อย่างที่บอกว่าเรื่องมันแต่งยาก แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเพื่อนยังเอาอยู่หรือเปล่านี่สิ โอกาสวาดเป็นเรื่องแม้ไม่สูงนักแต่ก็ไม่แน่ น่าจะเป็นเรื่องสั้น3-4เล่มจบได้
เคยมีคนทักว่าเหมือนฟูลเมทัลอัลเคมิส...ก็มันต้องอิงเรื่องแปรธาตุเหมือนกันนี่หว่า(แถมมีบอกว่าพระเอกเหมือนเอ็ดเพระทำผมเปีย- -") แต่เรื่องฟูลฯเราไม่ได้ติดเท่าไหร่ เคยชอบอยู่พักนึงแต่ตอนนี้เฉยๆ คอมิกเคยอ่านแค่เล่ม1-2กับ6(ยุ่น)เท่านั้นเอง เราไม่ได้ติดเลยยังไม่รีบซื้อแต่ยอมรับว่าสนุกใช้ได้เลยแหละ ...เออแต่พูดถึงอัลเคมิสเรื่องนี้จะมีอาชีพนีเปล่าหว่า..แต่ช่างเถอะไม่ใช่ตัวสำคัญเท่าไหร่ ถ้ามีคงเป็นพวกอยู่แลปทดลองมากกว่า...แหะๆ
...ไว้คราวหน้าจะมาต่อเรื่องอื่นบ้าง- -+
......